Aile hatıralarını düzenlemek: hikayeyi bir arada tutan arşiv

Aile hatıralarını düzenlemek, klasörleri yıl yıl dizmek değildir. Birdirbir Dergisi gibi sayfalar yılı, olayı veya medya türünü ayırır: fotoğraflar bir yerde, belgeler başka yerde, ses ayrı. Düzenli görünür. Hikaye yine dağılır. Fotoğraf bir klasörde, mektup başka çekmecede, orijinal ses hiçbir soruya bağlı olmayan bir notta durursa hikaye gider. Önce kaba bir liste yap, tek sistemde kal ve her parçaya kim, ne zaman, nerede, neden ve nereden geldiğini yaz. Fotoğraf, mektup ve orijinal ses birlikte durur.

Aile arşivi aslında nedir

Yalnızca fotoğrafları yıl klasörlerine koymak bir resim koleksiyonudur. Aile arşivi, yoksa birbirinden kopacak üç şeyi tutar: görüntü, yanındaki kâğıt ve o görüntünün neden sayıldığını söyleyen ses.

Birdirbir klasör ağacını net anlatır. Fotoğraflar, mektuplar ve kayıtlar ayrı dallarda durabilir. O ağaç, anneannenin tarif kartının, mutfak fotoğrafının ve sesinin aynı parça olduğunu söylemez.

Düşün: tarif kartında tarçın yazar. Yanında mutfağın fotoğrafı durur. Bir kayıtta tarçının neden girdiğini anlatır. Üçü üç sistemde yaşarsa, on yıl sonra kimse bunların birlikte olduğunu bilmez.

Müzeye de uzman yazılıma da ihtiyacın yok. Arşivi kurmamış birinin de izleyeceği bir kural yeter.

Önce yaz, sonra taşı

Üç kutuyu birden açarsan yeni bir dağınıklık doğar. Kaba bir döküm yeter. Albümlerin, gevşek fotoğrafların, mektupların, kasetlerin, USB belleklerin ve bulut klasörlerinin nerede durduğunu yaz. Henüz hiçbir şeyi yerinden etme. Henüz hiçbir şeyi atma.

Sonra bir kutu veya bir albüm al, bütün bodrumu değil.

Bugün zaten kırılgan olan önce gelir: gazete kupürleri, teyp bantları, ince kâğıt. Sağlam baskılar bekleyebilir.

Dayının da anlayacağı bir sistem

Bir sıralama seç ve onda kal.

Kişiye göre, altında yıl: Anneanne Hatice/1985/.

Ya da yıla göre, altında kişi.

İkisini karıştırırsan sonra hiçbir şey bulunmaz. Bir kısım düğünlerin altında kalır, bir kısım 1985'in, bir kısım anneannenin. Aile arşivlerinin iki yıl sonra yeniden okunamaz olmasının en sık nedeni budur.

Fotoğrafı klasörde nasıl bulacağını aile fotoğraflarını düzenleme anlatır. Burası kopyalar üzerine değil. Burası mektubun ve sesin, görüntüyle aynı evi paylaşması üzerine.

İnsanın okuyacağı bir dosya adı, kamera kodundan daha çok işe yarar. 1978-06-12_Yilmaz_dugun.jpg sonra da bir şey söyler. IMG_4827.jpg söylemez.

Beş bilgi, fazlası değil

Önemli her parça için beş bilgi yeter. Kocaman bir tablo değil.

• Kim görünüyor veya kim konuşuyor?
• Ne zaman, gerekirse yalnızca hangi on yıl? Bilmiyorsan "muhtemelen 1970'ler" yaz.
• Nerede oldu bu?
• Vesile: bu parça neden var?
• Kaynak: asıl kimin elinde?

Basit bir tablo yeter. Belirsiz isimler belirsiz kalır. İki anı yan yana durabilir.

Kayıtlarda asıl dosya anıdır. Yanına birkaç anahtar sözcük, sonra bir yeri bulmanı kolaylaştırır. Yazı yalnızca haritadır. Sesin yerini tutmaz. Dosyanın kendisini nasıl tutacağını ebeveynlerin sesini kaydet anlatır.

Fotoğraf, mektup ve ses aynı yerde

Çoğu rehberin atladığı adım budur. Klasör anlatırlar. Tarayıcı anlatırlar. Üç kopya anlatırlar. Hikayeyi dosyaların arasında bırakırlar.

Üçünü, hâlâ anlatabilen biri varken birbirine bağla. On fotoğraf ve bir sesle bir öğleden sonra, adsız bin dosyadan daha uzağa gider.

Birlikte bakacaksanız bir ila üç soruyu önden gönder. Masadaki bir nesne, listedeki sonraki numaradan çoğu kez daha çok şey açar. O mutfak sohbetinin nasıl yürüdüğü dedeye sorulacak sorular sayfasındadır.

İsimlerin geri geldiği küçük ritüeller

Resmi görüşmeler birçok kişiyi kilitler. Küçük vesileler isimleri baskı kurmadan getirir. Tanıdık bir fincan, bir şarkı, masadaki bir albüm çoğu kez yeter.

Aile tarifiyle bir pişirme öğleden sonrası aynı işi görür. Eller meşguldür. Hikaye işin yanında gelir. Ritüeller ve gündelik vesileler, tek büyük bir görüşmeden çoğu kez daha uzun kalır.

Bir hikayeyle başla, her şeyi kapsama iddiasıyla değil.

Asıllar kalır, kopyalar yola çıkar

Dijital kopya kâğıdı korur. Aslın yerini tutmaz. Arka yüzler, damgalar ve bir albümdeki sıra hikayenin parçasıdır.

Kutuları bodruma da çatı katına da koyma. Nem, büyük sıcak ve soğuk kâğıdı ve fotoğrafı bozar. Kuru bir oturma odası daha iyidir. San Francisco şehir kütüphanesinin arşivcileri bir haftada kusursuz müze değil, bir bakış ve küçük hedefler önerir.

Dosyalar için 3-2-1 geçerlidir: üç kopya, iki tür bellek, evin dışında bir kopya. Dosyaların gerçekten geri gelip gelmediğini aile fotoğraflarını yedekleme sayfasında sınarsın. Aynı mantık mektup ve ses için de geçerlidir.

Hastalık hikayeleri, kavgalar ve özel mektuplar açık bir buluta girmez. Kimin neyi göreceğini ailede konuşursun. FamilyStories içerikleri okuyamaz ve dinleyemez. Bunun teknik olarak ne demek olduğu uçtan uca şifreleme nedir sayfasındadır.

FamilyStories bu arşivde neyi değiştirir

Klasörler ve tablolar dosya tutar. Hangi sorunun sese, hangi fotoğrafın karta ait olduğunu tutmaz.

FamilyStories soruyu, orijinal sesi, yazıyı ve fotoğrafı özel bir yerde tutar. Ses önce gelir. Yazı yalnızca sonra bir yeri bulmak için haritadır. Yazıya döküm ailenin cihazlarında olur, yabancı bir hizmette değil.

Özel bir misafir bağlantısı bir anahtardır. Elinde olan, bunun için açtığın soruları okuyabilir ve değiştirebilir. Cevap vermek içindir, etrafta dolaştırılacak bir adres değildir.

FamilyStories iPhone ve iPad içindir. Kaydetmek için başka bir telefon yeter. Yönlendirmeli sorular ve şifreli koleksiyon uygulamadadır.

En fazla on kişi özel bir çevrede ailenin ortak hatıralarını toplayabilir. Herkes katkıda bulunabilir: bir isim, bir fotoğraf, bir ses. Çevre toplamak içindir, birinin işini üstlenmek için değil.

Ücretli bir planla hikayeleri Word veya PDF olarak çıkarabilirsin. Uygulama bundan basılı bir kitap yapmaz.

Bu, masadaki kutunun yerini tutmaz. Yalnızca tarif kartının, mutfak fotoğrafının ve sesin üç sistemde kaybolmamasını sağlar.